تبلیغات
« نجوم گلستان »

  

 

 
 
 

ماده شگفت در دل ستاره های کوارکی

نویسنده: آرمان متقی
دوشنبه 14 تیر 1389


طی بررسی های اخیر، دانشمندان دریافته اند که در مرکز یک ستاره نوترونی بی اندازه چگال ممکن است نوترون‌ها آنچنان فشرده شوند که ساختارشان در هم شکسته و ماده به دریایی از کوارک های آزاد، گلئون ها و الکترون ها تبدیل شود...

بیشتر ماده ای که در جهان می شناسیم مانند ستاره ها، سحابی ها، سیارات، غبارهای میان ستاره ای و... از سه ذره پرتون، نوترون و الکترون ساخته شده‌اند.

تا مدتها گمان بر این بود که این ذره ها، ذرات بنیادی عالم هستند و نمی توان آنها را به اجزای کوچکتری تقسیم کرد. این باور هنوز در مورد الکترون وجود دارد، اما تبدیل پروتون و نوترون به یکدیگر در برخی واکنش‌های هسته ای و آزمایش های پیشرفته تری که در شتاب دهنده های ذرات بنیادی انجام شده، نشان داده است که آنها از ذرات سازنده کوچکتری به نام « کوارک » ساخته شده اند

شش نوع کوارک شناخته شده است. پروتون ها از دو کوارک پائین (Down) و یک کوارک بالا (Up) ساخته می‌شوند و دو کوارک (Up) و یک کوارک(Down) نوترون را می سازند. برای نگه داشتن کوارک ها کنار یکدیگر چسب مخصوصی لازم است! این وظیفه به عهده ذرات دیگری بنام "گلئون" است.
در حالت طبیعی نمی توان کوارک ها را به صورت آزاد و منفرد یا در مجموعه هایی غیر از این دو حالت یافت، اما اگر چگالی و فشار آن قدر زیاد باشد که ساختار پروتون ها و نوترون ها در هم بشکند شاید ماده جدیدی خلق شود که دیگر ساختار شناخته شده قبلی را ندارد.


دیگر نمی توان از ذره یا ذرات به صورت مشخص نام برد؛ چرا که ماده به دریای یکپارچه ای از کوارک ها، گلئون ها و الکترون ها تبدیل شده اند. چگالی این ماده از چگالی هسته اتم ها که شامل پروتون ها و نوترون‌های مجزا اند، بسیار بیشتر است و خواص آنها نیز با خواص ماده معمولی بسیار متفاوت خواهد بود.  

دانشمندان این ماده جدید را "ماده کوارکی" یا "ماده شگفت" نامیده اند.   
برای تفکیک ستاره نوترونی از ستاره کوارکی اخترشناسان نیاز دارند که نسبت جرم به شعاع ستاره مورد نظر را بدانند. به دست آوردن جرم ساده تر است؛ به ویژه برای ستاره های نوترونی ای که در مجموعه ای دوتایی قرار دارند، زیرا دوره تناوب آنها به جرم و فاصله دو همدم از یکدیگر بستگی دارد .

طبق مشاهدات صورت گرفته، قطر ستارهای کوارکی حدود 10 تا 11 کیلومتر تخمین زده می شود. این مقدار را مقایسه کنید با اندازه یک ستاره نوترونی متوسط به قطر 20 تا 30 کیلومتر
به نوشته پارس‌اسکای، ماده شگفت ممکن است پایدارترین شکل ممکن ماده باشد. تاکنون این عنوان به هسته اتم آهن اطلاق می شد که نقطه پایانی واکنش های هسته ای در مرکز ستاره های سنگین و پرجرم است

اگر چنین باشد، پس از ساخته شدن ماده شگفت، برای نگهداری آن به همین اندازه شکل فشرده نیازی به گرانش نخواهد بود
برخی نظریه پردازان معتقدند این ماده بسیار چگال می تواند هر شکل دیگری از ماده را که با آن برخورد کند درهم بشکند و تبدیل به ماده شگفت کند. اما جای نگرانی نیست، چرا که حتی اگر این اتفاق بیفتد، سرعت انجام آن بسیار کم است با این اوصاف، تصور کنید که کمی ماده شگفت روی زمین یا خورشید بریزد. چه اتفاقی خواهد افتاد؟ ماده شگفت به سرعت به سمت مرکز می رود و در همان جا باقی می ماند، بدون اینکه آسیبی به محیط اطراف وارد کند.


 


دسته : مقالات،

 



امروز :

کل بازدید :

بازدید امروز :

بازدید دیروز :

 بازدید این ماه :

 

کپی برداری از مطالب این بلاگ فقط با ذکر منبع مجاز است
صفحه اصلی | تبلیغات | تماس با ما